دروغگویی آدم‌ها

چرا تنهایی را به آدم‌های دورو ترجیح می‌دهم:

دروغگویی آدم‌ها؛ چرا شبیه حرف‌هایشان نیستند؟:

پژوهش‌های روان‌شناسی حافظه نشان می‌دهد تکرار دروغ فقط مخاطب را فریب نمی‌دهد؛ خود دروغگو هم به مرور دچار «خطای حافظهٔ ساختگی» می‌شود و روایت جعلی را واقعی به یاد می‌آورد. به این می‌گویند اثر توهم حقیقت؛ یعنی مرز بین حرف و آدم واقعاً از بین می‌رود. سؤال: اگر دروغ این‌قدر چسبناک است، چرا هنوز به آن می‌گوییم دروغ؟

راهکار:

می‌شود جور دیگری دیدش: آدم‌ها همیشه شبیه حرف‌هایشان نیستند، چون زبان ابزار نقشه است نه خود نقشه. اگر به جای حرف، الگوی تکرارشوندهٔ رفتار را ببینی، آدم‌ها خیلی دقیق شبیه خودشان می‌شوند.