دروغ های خودمانی

خودفریبی شیرین: چرا عاشق شنیدن دروغ های خود هستیم؟:

مغز هنگام شنیدن دروغی که خودباورش می‌کند، دوپامین ترشح می‌کند؛ یعنی خودفریبی از نظر عصب‌شناختی می‌تواند اعتیادآور باشد. این همان پاداشی است که تو را پای دروغ‌های آشنایت می‌نشاند، حتی اگر حقیقت را کف دستت گذاشته باشند. به این می‌گویند «خطای تأیید خود»: ذهن برای حفظ انسجام درونی، حقیقت را قربانی می‌کند.

راهکار:

این لذت از شنیدن دروغ خود، شاید یک بیهوشی روانی برای تاب‌آوردن حقیقت باشد؛ مثل مُسکنی که قبل از روبرو شدن با زخم می‌خوریم. جایی که واقعیت تلخ‌تر از آن است که بی‌پناه حسش کنی، مغز خودش برایت پناهگاه می‌سازد.