دروغ بزرگ

ترس از دروغ و ناشناخته بودن احساس دیگران:

ذهن انسان برای تحمل ناشناخته‌ها بدترین سناریو را می‌سازد؛ این پدیده در روانشناسی «سوگیری منفی‌گرایی» نام دارد. مطالعات نشان می‌دهد مغز ما حتی یک دروغ احتمالی را جدی‌تر از ده‌ها راستی که قبلاً شنیده‌ایم پردازش می‌کند. به همین دلیل وقتی نمی‌دانی طرف مقابل چه احساسی دارد، مغزت همه حرف‌هایش را به‌عنوان تهدید بررسی می‌کند، نه مدرک اعتماد. این فقط یک حس نیست؛ یک مکانیسم بقاست که صدها هزار سال به نسل‌های ما کمک کرده. سؤال این است: این سیستم خطرسنج را می‌خواهی جای دلت بگذاری؟

راهکار:

بازسازی نگاه: ندانستن، همیشه نشانه‌ی فریب نیست؛ گاهی طرف مقابل خودش هم از احساسش مطمئن نیست. ترس از دروغ، یعنی اهمیت دادن، نه ضعف. همان ناگفتن‌ها، گاهی از گفتن‌ها صادقانه‌ترند.

پینوکیو کجایی؟ یادت بخیر - دروغ‌های بزرگ و دماغ‌های کوچک: