دروغ به خودمان

چرا خاطرات و دردهای پنهان رها نمی‌شوند؟:

پژوهش‌های حافظه نشان می‌دهند فراموشی یک پاک‌سازی فعال نیست؛ مغز هر بار که خاطره‌ای را یادآوری می‌کنیم، آن را بازنویسی می‌کند. این فرایند «بازتثبیت» نام دارد. پس درد در تاریکی پوست ثابت نمی‌ماند؛ هر یادآوری، رشته‌های عصبی را کمی جابه‌جا می‌کند. سؤال تیز: اگر خاطره هر بار بازنویسی می‌شود، کدام نسخه واقعی است؟

راهکار:

زمان نه پاک‌کن است نه زندان‌بان؛ فقط بسترِ شکل‌گیری روایت تازه است. دردی که در تاریکی پوست جا می‌گیرد، اغلب نام دیگر «حفاظت» است، نه فراموشی. همین چند خط، اولین ترک کوچک در آن تاریکی است: خاطره وقتی به زبان می‌آید، از خون به کاغذ می‌رود و کمی از گردش می‌ایستد.