دروغهایی که برای بخشش به خود میگوییم:
ذهن انسان برای کاهش ناهماهنگی شناختی، مدام داستانسرایی میکنه. تحقیقات نشون داده وقتی عشقت به کسی با رفتاری که آزارت داده در تضاد باشه، مغز ناخودآگاه دروغهای موجهساز میسازه تا این شکاف رو پر کنه. جالب اینجاست که این دروغها اول به خودت آسیب میزنن، نه به دیگری. آیا تا حالا شده ببینی که این داستانها جای بخشش واقعی رو گرفتن؟
راهکار:
این جمله انگار از دل یک پارادوکس بیرون آمده: بخشش واقعی نیاز به صداقت با خود داره، نه پنهانکاری. شاید قدم بعدی این باشه که بپرسی: اگر این دروغ رو نگم، آیا باز هم میتونم ببخشم؟ جوابش میتونه مرز بین خودفریبی و بلوغ عاطفی رو نشون بده.