دروغ عشق نوجوانی

نقدی بر نگاه بدبینانه به عشق نوجوانی:

تحقیقات عصب‌شناسی نشان می‌دهد که عشق نوجوانی نوعی «لیمرنس» است – حالتی از شیفتگی شدید که با ترشح دوپامین و اکسی‌توسین همراه است و معمولاً ۱۲ تا ۱۸ ماه دوام می‌آورد. جالب اینجاست که همین تجربه‌ها مغز را برای تشخیص نشانه‌های عشق بالغ آماده می‌کنند. سوال: آیا می‌توان عشق نوجوانی را «دروغ» نامید وقتی بخشی ضروری از تکامل عاطفی ماست؟

راهکار:

این نگاه بدبینانه را می‌توان این‌طور بازنویسی کرد: هر تجربه‌ای در عشق نوجوانی، حتی اگر ساده‌لوحانه به نظر برسد، سنگ بنای شناخت احساسات واقعی در بزرگسالی است. به جای رد کردن، می‌توان از آن درس گرفت.