درماندگی از مشکلات

احساس اسارت در غصه‌های دنیا و راه رهایی:

آیا می‌دانستی مغز انسان در مواجهه با غم مزمن، همان مسیرهای عصبی اعتیاد را فعال می‌کند؟ یعنی غصه خوردن می‌تواند به یک «عادت شیمیایی» تبدیل شود که دوپامین را سرکوب و کورتیزول را بالا می‌برد. این یعنی اسارت واقعی در چرخه‌ای بیولوژیک. سوال اینجاست: آیا می‌شود این مدار را با «لذت‌های کوچک عمدی» بازنویسی کرد؟

راهکار:

این حس اسارت در غصه‌ها، ریشه در «ناتوانی آموخته‌شده» دارد: وقتی مغز یاد می‌گیرد که تلاش بی‌فایده است. اما حقیقت این است که غصه‌ها مثل امواج می‌آیند و می‌روند؛ تو می‌تونی یاد بگیری روی تخته موج‌سواری بایستی، نه اینکه غرق بشی.