زخم روح؛ چرا برخی دردها با گذر زمان ماندگارند؟:
درد عاطفی و درد فیزیکی در مغز یک مسیر مشترک دارند: قشر کمربندی قدامی فعال میشود و بدن دقیقاً مثل آسیب جسمی واکنش نشان میدهد. مغزِ در معرض ضربه روانی، خاطره را با ترشح آدرنالین بهصورت یک «عکس فوری» در آمیگدال ذخیره میکند تا در آینده از خطر دورت نگه دارد؛ به همین دلیل گذر زمان بهتنهایی برای محو بعضی زخمها کافی نیست. سؤال این است: آیا مغز بعد از سالها هنوز آن موقعیت را «خطر» میخواند یا ما هرگز به آن نگاه نکردهایم؟
راهکار:
این جمله را میشود معکوس دید: ماندگاری بعضی زخمها نشانه عمقِ حس انسان است، نه ضعف او؛ بهجای حذف خاطره، میتوان آن را به مادهای برای روایت و همدلی تبدیل کرد.