درمان نشدن زخم عاطفی

زخمی که با زمان و آدم‌ها خوب نمی‌شود؛ درد انسان بودن:

مغز آدمی ناحیه‌ای به نام «قشر سینگولیت پیشین» دارد که هم به درد فیزیکی واکنش نشان می‌دهد و هم به طرد و زخم عاطفی؛ یعنی روان‌آزاری واقعاً «درد» است، نه یک استعاره. پژوهش‌ها حتی نشان داده‌اند استامینوفن می‌تواند درد اجتماعی را هم تسکین بدهد. حالا اگر این زخم با زمان خوب نمی‌شود، شاید مغزت آن را به‌عنوان یک آسیب هنوز فعال ثبت کرده، نه یک خاطره‌ی تمام‌شده. چه چیزی باعث می‌شود بعضی زخم‌ها در حافظه‌ی عاطفی حالت «حاد» باقی بمانند؟

راهکار:

به‌جای جست‌وجوی درمان، این خراش را به یک عدسی تبدیل کن که از پشت آن انسان‌ها و رنج‌هایشان را عمیق‌تر می‌بینی. شاید بعضی زخم‌ها قرار نیست بسته شوند؛ قرار است به تو یاد بدهند که درد، بخشی از زبان مشترک آدم‌هایی است که واقعاً زندگی کرده‌اند.

جایی برای زخم جدید نیست: