وقتی غم تمام نمیشود: درسی از اشکهای طولانی:
از نظر عصبشناسی، گریههای طولانی و عمیق، سطح هورمون استرس (کورتیزول) و منگنز را در بدن کاهش میدهند. اما جالب است که اشکهای ناشی از غم، حاوی پروتئینها و هورمونهای استرسی بیشتری نسبت به اشکهای ناشی از تحریک فیزیکی هستند. گویی بدن میخواهد یک «سمزدایی شیمیایی» از درد انجام دهد. پس شاید این اشکها پایانناپذیر نیستند، بلکه بخشی از یک فرآیند طولانی و پیچیدهی پاکسازی هستند. آیا تا به حال به محتوای شیمیایی احساسات خود فکر کردهاید؟
راهکار:
گاهی اوقات، غم مانند یک مهمان ناخوانده است که نمیخواهد برود. به جای جنگیدن برای بیرون کردنش، شاید بتوانیم کمی کنارش بنشینیم و بپرسیم: «حالا که اینجایی، چه چیزی را میخواهی به من یادآوری کنی؟». این تغییر زاویه دید، گاهی از شدت سنگینی آن کم میکند.