رهایی از غمی که گریه درمانش نمیکند:
آیا میدانستی مغز انسان در مواجهه با فقدانهای عمیق، همان مدارهای عصبی درد فیزیکی را فعال میکند؟ تحقیقات نشان داده «پذیرش» نه یک انتخاب احساسی، بلکه یک فرایند زیستشناختی است که با فعال شدن قشر پیشپیشانی، فعالیت آمیگدال (مرکز ترس) را مهار میکند. رها کردن، در واقع بازنویسی نقشه عصبی خاطرات است. چه چیزی برای تو نماد «رها کردن» است؟
راهکار:
این حس شبیه «سوگ ناتمام» است؛ جایی که مغز هنوز در مرحله انکار گیر کرده. تحقیقات عصبشناسی نشان میدهد نوشتن احساسات روی کاغذ و سپس سوزاندن آن، مسیرهای عصبی مرتبط با رنج را بازنشانی میکند. امتحانش کن.