نوشداروی دیگران، زهر خودم؛ داستان فراموشی خود:
آیا میدانستی در روانشناسی به این پدیده «زخم شفادهنده» میگویند؟ پزشکان و مراقبان حرفهای اغلب بیش از دیگران دچار فرسودگی عاطفی میشوند چون مدام به دیگران انرژی میدهند اما بازخورد مثبت نمیگیرند. جالبتر اینکه مغز انسان در مواجهه با رنج دیگران، دوپامین ترشح میکند—همان حس «مفید بودن»—اما این سیستم پاداش، خود را نادیده میگیرد. نتیجه؟ تو برای بقیه یک معجزهای، اما برای خودت یک غریبه. حالا سؤال ایناست: اگر قرار باشد اولین نفری باشی که برای خودت نسخه مینویسی، اولین دارو چه خواهد بود؟
راهکار:
اگر سالها برای دیگران نوشدارو بودهای، حالا وقتش است که برای خودت یک نسخهی ساده بنویسی: روزی یک کار کوچک که فقط مال خودت باشد. مثلاً ۱۵ دقیقه پیادهروی بدون گوشی، یا نوشتن یک جملهی مثبت دربارهی خودت. همین قدمهای ریز، آن «حال خوب» را تجویز میکنند.