مهربونی مشروط: درخت تا وقتی تشنهست با آب مهربونه:
جنگلها برخلاف این تصویر شاعرانه، شبکهای از ابرارتباطات زیرزمینی دارند. درختان از طریق قارچهای میکوریزی به هم متصلاند و درخت مادر، آب و قند را از ریشههای خود به نهالهای در حال خشکیدن میرساند، حتی اگر خودش در تنش آبی باشد. این شبکه که «وود واید وب» نام دارد، ثابت میکند مهربانی در طبیعت، فراتر از عطش و نیاز، یک استراتژی بقای جمعی است. پس چرا ما انسانها اینقدر متفاوت رفتار میکنیم؟
راهکار:
درخت تشنه قدردان آب است، اما به محض سیراب شدن، ریشههایش آب اضافی را دفع میکند. این استعارهای بینقص از رابطههای یکطرفه و محبت شرطی است؛ جایی که بودن دیگری فقط به درد رفع عطش خلأهای درونی خلاصه میشود.