هر درخششی ارزش نزدیک شدن ندارد:
در اخترفیزیک، بسیاری از درخشانترین ستارگان در آسمان، در واقع «غولهای سرخ» در حال مرگ هستند. درخشش آنها نشانهی شکوه نیست، بلکه نشانهی فروپاشی داخلی و پایان است. آیا در زندگی انسان هم گاهی درخششِ بیرونی، پردهای بر روی یک فروپاشی درونی است؟
راهکار:
این نگاه را میتوان بازآفرینی کرد: گاهی درخششِ ظاهری، مانند نور یک چراغ قوه در تاریکی، فقط برای نشاندادن مسیر است، نه مقصد. شاید ارزشِ «نزدیک شدن» به چیزی که میدرخشد، نه در خودِ درخشش، که در چیزی است که نور بر آن میافکند و آشکار میکند.