درخشیدن برای خودت، نه برای چشم بقیه:
تحقیقات روانشناسی نشون میده انسانها تمایل دارن «اثر نورافکن» رو دست بالا بگیرن: فکر میکنن همه بهشون نگاه میکنن، درحالی که در واقع اکثر آدمها درگیر زندگی خودشون هستن. این خط رو از کتاب «پرفروشترینها» به خاطر دارم: «وقتی برای تأیید دیگران میدرخشی، همیشه در تاریکی خواهی ماند چون نورت به بیرون وابستهست.» ولی اینجا میگی برای خودت میدرخشی—این یعنی منبع نورت درونیه، نه بیرون. سوالی که پیش میاد: آیا حاضر به پذیرش این حقیقتی که دیگران ممکنه حتی متوجه درخششت نشن؟
راهکار:
این نگاه رو با انتخاب یک عادت کوچک روزانه که فقط برای لذت خودت انجامش میدی، تقویت کن. مثلاً روزی ۵ دقیقه نقاشی بکش یا یه آهنگ دلخواه رو با صدای بلند بخون—بدون اینکه کسی ببینه یا بشنوه.