رهایی از گیر کردن در گذشته و خاطرات:
مغز انسان برای بقا خاطرات منفی را قوی‌تر ذخیره می‌کند (سوگیری منفی). اما جالب است که وقتی به گذشته فکر می‌کنیم، همان نورون‌های تجربه اولیه فعال می‌شوند و انگار دوباره آن لحظه را زیست می‌کنیم. این یعنی گیر کردن یک توهم عصبی است: تو در زمان حالی، اما مغزت فکر می‌کند هنوز در گذشته‌ای. آیا می‌توان با تغییر زاویه دید به خاطرات، مدارهای عصبی را بازنویسی کرد؟
راهکار:
به‌جای تلاش برای فراموشی، خاطرات را مثل فیلمی ببین که فقط تماشا می‌کنی، نه بازیگرش. این فاصله ذهنی بهت کمک می‌کنه از گیر کردن بیرون بیای.