درهای بسته به خوشبختی

خیابان بدبختی؛ چهارراه تنهایی و درهای بسته به خوشبختی:

به این در روانشناسی میگویند «درماندگی آموختهشده»: بعد از چند بار نرسیدن، مغز مسیر جستوجو را متوقف میکند و همان بدبختی را بهعنوان نشانی قطعی روی نقشهی ذهنی ذخیره میکند. جالب اینجاست که اسکن مغز نشان میدهد امید و ناامیدی از یک مدار مشترک عبور میکنند؛ پس نشانی که میپرسی، فقط یک اسم خیابان نیست، یک رویداد عصبی است.

راهکار:

ایدهی «نرسیدن» را اگر از زاویهی «دربسته» به «دربازهای بعدی» ببریم، متن از یک طنز تلخ به یک نقشهی راه تبدیل میشود؛ همان چهارراه میتواند انتخاب بعدی باشد.