دردت به جانم

شعر عاشقانه دردت به جانم و نکن ویرانم:

در عصب‌شناسی، دیدن رنج دیگری همان شبکهٔ درد را فعال می‌کند (اینسولا و کمربندی جلو). «دردت به جانم» یعنی مغزت مرز خود و دیگری را موقتاً برمی‌دارد؛ پدیده‌ای به نام همدلیِ جسمی. اما اگر این هم‌آمیزی طولانی شود، به فرسودگی همدلی می‌رسد؛ همان جایی که شعر می‌گوید «نکن ویرانم».

راهکار:

بازنویسی از زاویهٔ مرزها: «دردت را می‌شنوم، اما قرار نیست ویرانی من بهای آرامش تو باشد.» این تغییر، همان احساس فداکارانه را از انحلال در دیگری به پیوندی محترمانه می‌برد.