دردهای سن ۱۷ سالگی

۱۷ سالگی؛ پل میان کودکی از دست رفته و دردهای بزرگ:

آنتروپولوژی به این حالت «لیمینالیتی» می‌گوید؛ مرحله‌ی آستانه که فرد نه کودک است نه بزرگسال. در مغز نوجوان، آمیگدال زودتر از قشر پیش‌پیشانی بالغ می‌شود؛ همین ناهمزمانی، دردهای بزرگ را واقعی‌تر و کودکی ازدست‌رفته را حادتر حس می‌کند. بسیاری از اسطوره‌ها تولد قهرمان را دقیقاً در همین آستانه روایت می‌کنند.

راهکار:

۱۷ سالگی نه شکاف میان دو دنیا، که یک «پل موقت» است: مغز نوجوان در حال بازسازی شبکه‌های تصمیم و هیجان است؛ همین بی‌ثباتی، درد را بزرگ‌تر و خلاقیت را بازتر نشان می‌دهد. کودکِ گم‌شده را نمی‌توان پس گرفت، اما دردهای بزرگ می‌توانند نقشه‌ی راه ساختن هویتی شوند که نه کپی کودک است نه نسخه‌ی بزرگسال.