دردهای موروثی

وارثان دردهای بی‌شمار: ردپای رنج نیاکان:

اپی‌ژنتیک تأیید می‌کند که تروما از طریق تغییرات شیمیایی روی DNA به نسل‌های بعد منتقل می‌شود. بازماندگان هولوکاست و برده‌داری، نشانه‌های بیولوژیکی استرس را در نوه‌های خود بروز دادند. حتی بوی یک ماده شیمیایی مرتبط با شوک، در موش‌ها تا دو نسل حساسیت ایجاد کرد. آیا آنچه «به چشم می‌بینیم»، در سلول‌های ما حک شده است؟

راهکار:

وارث دردها بودن الزاماً به معنای محکومیت به تکرار نیست؛ پژوهش‌ها در روان‌درمانی نسلی نشان می‌دهد که آگاهی از تروماهای به ارث رسیده، اولین قدم برای شکستن چرخه است. این رنج‌ها را می‌توان چون ماده خامی برای خلق تاب‌آوری جمعی و بازتعریف هویت نگریست، نه صرفاً باری تحمیلی.