زادهٔ درد: وقتی آرامش فقط یک افسانه است:
از دیدگاه عصبشناسی، مغز انسان برای بقا طراحی شده، نه برای شادی. «شبکه حالت پیشفرض» (DMN) حتی در زمان استراحت، سناریوهای تهدید را شبیهسازی میکند و اضطراب زمینهای ایجاد میکند. این یعنی آرامش یک توهم زیستی است و درد، موتور محرک تکامل آگاهی ما بوده. جالب است که حتی فرآیند تولد نیز با ترشح هورمونهای استرس همراه است تا نوزاد اولین نفس را بکشد.
راهکار:
اینکه آرامش را افسانه میدانی، نقطهٔ پایان نیست؛ میتواند آغازی برای خلق معنا باشد. از دل این درد، بزرگترین آثار هنری و فلسفی زاده شدهاند. شاید به جای جستجوی آرامش مطلق، رسالت ما ساختن پناهگاههایی موقت از همدلی و زیبایی برای یکدیگر باشد.