چرا کسانی که باعث دردمان شدند را هرگز فراموش نمیکنیم؟:
پدیدهای به نام «سوگیری بقا» در روانشناسی وجود دارد: مغز ما رویدادهای همراه با تهدید را چندین برابر بهتر از رویدادهای خنثی ذخیره میکند. جالبتر این که تصویر فرد آزاردهنده در قشر پیشپیشانی تثبیت میشود و هر بار یادآوری، مسیر عصبی آن را قویتر میکند. از طرفی خودِ درد (احساس بد) بهمرور با بازنویسی مغز کمرنگ میشود. یعنی آدمها را فراموش نمیکنیم چون مغز اولویت بقا دارد؛ نه رنج. حالا سؤال: آیا میشود با آگاهانه تغییر دادن روایت، آن تصویر را بیاثر کرد؟
راهکار:
این جمله انگار به ما یادآوری میکند که ذهن برای محافظت از خود، درد را جدا از عامل آن ذخیره میکند. تحقیقات عصبشناسی میگویند خاطرات مرتبط با احساسات منفی شدید، به دلیل ترشح نوراپینفرین، در آمیگدال مهر میخورند و پاکنشدنیاند. اما نکته جالب: اگر روی «چرا»ی آن رفتار تمرکز کنی (ضعف خودش، ترسش، یا شرایطش)، قدرت آن خاطره کم میشود. میخواهی یک تمرین ذهنی برای بازنویسی آن خاطره پیشنهاد دهم؟