درد پایدار

زمان درد را درمان نمی‌کند؛ حقیقتی تلخ:

مطالعات روانشناسی نشان می‌دهد که مرور زمان بدون پردازش فعال، خاطرات دردناک را تثبیت می‌کند، نه محو. مغز زخم‌های عاطفی را در شبکه‌های عصبی ذخیره می‌کند و گذشت زمان به‌تنهایی منجر به 'فراموشی آسیب‌زا' می‌شود. جالب است که در فلسفه بودایی، رنج نه با گذر زمان که با درک ماهیت موقتی آن از بین می‌رود. آیا زمان واقعاً دشمن درد است یا همدست آن؟

راهکار:

زمان تنها بستر است نه درمانگر؛ التیام واقعی از راه مواجهه فعال، پردازش آگاهانه و معنا بخشیدن به رنج حاصل می‌شود. انتظار کشیدن صرف، زخم‌ها را زیر گرد فراموشی پنهان می‌کند نه اینکه درمانشان کند.