عشق مثل چیپس سرکهای با لب زخم؛ لذت دردناک:
مغز انسان درد و لذت را در مسیرهای عصبی مشترکی پردازش میکند؛ به همین دلیل تجربههای دردناکِ کنترلشده مثل خوردن خوراکی تند یا ترش روی زخم میتوانند به ترشح اندورفین و دوپامین منجر شوند. روانشناسان به این پدیده «مازوخیسم خوشخیم» میگویند؛ یعنی لذت بردن از تهدیدی که میدانیم واقعاً خطرناک نیست. در روابط عاطفی هم تکرار همین چرخه، عشق را شبیه یک اعتیاد عصبی میکند.
راهکار:
این حس یک تناقض ساده نیست؛ مغز تو در حال ترشح اندورفین برای مهار درد است و همین واکنش شیمیایی، لذت را چند برابر میکند. به همین دلیل آدمهای «زخمی اما لذتبخش» اغلب اعتیادآور میشوند، حتی وقتی منطق میگوید باید فاصله گرفت.