زخم و خوشبختی؛ نگاهی به نابرابری ذاتی زندگی:
در زیست‌شناسی، مفهوم «عدالت» وجود ندارد؛ طبیعت بر پایه‌ی تنوع ژنتیکی، شانس و سازگاری عمل می‌کند. یک دانه بلوط ممکن است در خاک حاصلخیز رشد کند و دیگری زیر سنگ له شود—هیچ برنامه‌ی عادلانه‌ای در کار نیست. آیا انتظار عدالت از جهانی که بر پایه‌ی قوانین بی‌طرف فیزیک و احتمال بنا شده، خودش نوعی شکنجه نیست؟
راهکار:
این نگاه را می‌توان از زاویه‌ای دیگر دید: شاید «عادل نبودن» روزگار، نه یک قانون، که نتیجه‌ای از پیچیدگی تصادف، انتخاب‌ها و شرایطی باشد که کنترل کامل بر آن نداریم. پذیرش این بی‌قاعدگی ذاتی، گاهی خود کلید کاهش رنج مقایسه است.