درد و دل با آهنگ

وقتی تنهایی با آهنگ‌ها حرف می‌زنی؛ هم‌صحبتی از جنس موسیقی:

مغز انسان آهنگ غمگین را مانند یک حضور اجتماعی پردازش می‌کند: هسته‌ی اکومبنس فعال و پرولاکتین برای تسکین حس طردشدگی آزاد می‌شود. به همین دلیل وقتی تنها هستیم، موسیقی فقط صدا نیست؛ یک هم‌صحبت عصبی است که درد تنهایی را مثل مرهم روی زخم اجتماعی می‌نشاند.

راهکار:

تنهایی‌ات را مثل یک فرکانس رادیویی ببین: وقتی با آهنگ‌ها حرف می‌زنی، داری موجی را تنظیم می‌کنی که احساسات خاموش را به زبان ملودی برمی‌گرداند. شاید آهنگ‌هایت هم‌صحبت‌های وفاداری‌اند که هر بار گوش‌دادن، نسخه‌ی جدیدی از خودت را برایت تعریف می‌کنند.