درد ممتد

وقتی دردِ ممتد توان ایستادن نمی‌گذارد:

ادوین اشنایدرمن این حس را «درد روانی» نامید: دردی که از نیازهای برآورده‌نشدهٔ روانی می‌آید و در اوج خود، تنها راه رهایی به نظر می‌رسد. پژوهش‌ها نشان می‌دهند این حالت گذراست و تحمل‌پذیری با بیان و پیوند اجتماعی افزایش می‌یابد. دردِ ممتد، مغز را در حالت هشدار نگه می‌دارد و تصمیم‌گیری را مختل می‌کند.

راهکار:

این متن را می‌توان از زاویهٔ «بقا با وجود درد» خواند؛ در روان‌شناسی وجودی، اذعان به رنج، نخستین شکل مقاومت است و می‌تواند از طریق نوشتن، گفت‌وگو یا جست‌وجوی کمک تخصصی به کاهش بار آن بینجامد.