دردی که کسی باور نمی‌کند

مرداب بی‌نیلوفر؛ روایتی از غم پنهان و افسردگی خندان:

در روان‌شناسی به آن «افسردگی خندان» می‌گویند؛ فرد دقیقاً وقتی بیشتر لبخند می‌زند که بیشتر در حال غرق‌شدن است. مغز انسان تشخیص تظاهر درد از درد واقعی را سخت می‌کند و اطرافیان اغلب نشانه‌های ظریف را نادیده می‌گیرند. مرداب بدون نیلوفر، برخلاف تصور، سمی‌تر هم هست؛ چون نبودِ گل می‌تواند نشانهٔ اسیدی‌بودن آب باشد، نه فقط زشتی منظره. چرا منتظر نیلوفر می‌مانیم تا رنج را باور کنیم؟

راهکار:

این بیت تصویری از «رنج نامرئی» است؛ در روان‌شناسی به آن «افسردگی خندان» می‌گویند. فرد نه‌تنها حال بد دارد، بلکه انرژی مضاعفی صرف پنهان‌کردنش می‌کند و همین پنهان‌کاری، مرداب را اسیدی‌تر می‌کند. شاید بتوان تصویر را از «نیلوفر نداشتن» به «نیلوفر نبودن» چرخاند: رنج همیشه گل نمی‌دهد تا دیده شود.