خونی که چکید و هرگز فراموش نمیشود:
آیا میدانستی که در علوم اعصاب به این پدیده «حافظهی عاطفی تقویتشده» میگویند؟ هر بار که خاطرهای با ترشح آدرنالین یا کورتیزول همراه باشد، پروتئینهای خاصی در سیناپسها فعال میشوند و آن خاطره را برای همیشه ماندگار میکنند. حتی اگر زمان بگذرد، مغز آن خاطره را مثل روز اول بازپخش میکند. پس خون چکیدهی تو در حافظهات یک اثر فیزیکی واقعی دارد. حالا سوال: آیا میتوان این اثر را با ایجاد خاطرات مثبت قویتر کمرنگ کرد؟
راهکار:
این جمله یادآور آن بخش از حافظهی ماست که زخمهای عمیق را مثل خالکوبی روی روان حک میکند. واقعیت جالب: مغز انسان خاطرات تروما را با شدت بیشتری در آمیگدال ذخیره میکند تا بقیهی خاطرات؛ برای همین است که «خون چکیده» هرگز محو نمیشود.