درد فراموشی یا بی ارزشی

ماندن و بی‌ارزش شدن: دردی عمیق‌تر از فراموشی:

در روانشناسی، پدیده‌ای به نام «بی‌ارزش‌سازی مزمن» وجود دارد: مغز ما تهدید به کاهش ارزش را دقیقاً در همان شبکه‌های عصبی پردازش می‌کند که درد فیزیکی را. مطالعات نشان می‌دهد حس بی‌ارزش شدن در یک رابطه، ترشح کورتیزول را به شدت بالا می‌برد و هیپوکامپ را کوچک می‌کند. از طرفی، «خطای هزینه هدررفته» باعث می‌شود بچسبیم به چیزی که مدت‌هاست ما را فرسوده، چون رفتن را مساوی با باختن می‌پنداریم. در حالی که فراموش شدن نهایی است، اما بی‌ارزش شدن، فرسایشی لحظه‌ای است.

راهکار:

جای خالی رفتن را نمی‌شود با ماندنی پر کرد که مدام ارزشت را زیر سوال می‌برد. تصور کن ارزش تو مثل یک تابلو نقاشی است: بعضی‌ها دیوار مناسبش نیستند. ترک کردن آن دیوار بی‌اهمیت، نخستین قلم موی احیای خودت است.