درد فراق سید علی و اربعینی که از پشت گوشی گذشت:
در روانشناسی جمعی، پدیدهای داریم به اسم «حضور نیابتی»؛ یعنی وقتی نمیتوانی در یک آیین جمعی باشی، مغزت با دیدن تصاویر و روایتها، مسیرهای عصبی مشابهی را فعال میکند. پژوهشها روی زائران مجازی نشان داده ضربان قلب و سطح اکسیتوسین آنها هنگام پخش زندهٔ مناسک، تا ۷۰٪ حالت حضور واقعی بالا میرود. شاید «اربعین از پشت گوشی» آنقدرها هم که فکر میکنی دور نباشد.
راهکار:
راهپیمایی اربعین در اصل یک «پدیده جمعی همآوا» ست؛ مغز انسان هنگام تماشای جمع، همان هورمونهای تعلق و آرامشی را ترشح میکند که در حضور فیزیکی تجربه میکنی. شاید بشود امسال از پشت گوشی، یک «زائر رسانهای» بود و روایتها را برای دیگر جاماندگان زنده کرد.