خندههایی که بیشتر از گریه درد دارند:
آیا میدانستید مغز انسان هنگام خندهی مصنوعی (لبخند غیر دوشن) همان مسیر عصبی درد فیزیکی را فعال میکند؟ یعنی گاهی 'خندهی تلخ' واقعاً در سطح نورونی شبیه فریاد خاموش است. این مکانیزم دفاعی، یک استراتژی بقای عاطفی است که هزینهاش را از ذخایر روانی ما برمیدارد. پس سوال اینجاست: آیا ارزش دارد همیشه نقاب خنده بزنیم؟
راهکار:
گاهی خندهای که با تمام وجود میزنیم، پوششی برای اشکهایی است که هرگز ریخته نشدند. همین پارادوکس، نشانهی قدرت یا فرسودگی ماست؟