درد دل کردن با خود

شده که در وسطِ جمع؛ پریشان بشوی؟
صحبتت را بخوری؛ بعد پشیمان بشوی
شده که بغض کنی؛ خنده ولی روی لبت؟
روز را خنده کنی، گریه بیاید به شبت؟
شده آشفته شوی، کفش بپوشی، بروی؟
شده یک عمر همین باشی و درجا بدوی؟
شده بی خواب شوی، چشم ببندی الکی؟
شده با بغض به یک حرف بخندی الکی؟
شده که خیس تر از لحظه ی باران بشوی؟
شده که در وسطِ جمع؛ پریشان بشوی؟
شده تا در وسطِ جنگ؛ رفیقت برود؟
بخورد آینه ات سنگ... رفیقت برود...
شده هر روز به زخم️