اعتماد به کسی که ضربه میزند؛ دردناکترین اتفاق:
گفتنِ درد به دیگری باعث ترشح اکسیتوسین میشود و حسِ امنیت میسازد؛ یعنی از نظر علوم اعصاب، تو با گفتنِ دردت درواقع درِ لابراتوار ذهنت را باز کردهای. اما در افرادی با ویژگیهای تاریک شخصیت، همین اطلاعات دقیقاً نقشهٔ حمله به آسیبپذیرترین نقطه میشود. به همین دلیل زخمِ بعد از اعتماد، دو لایه دارد: لایهٔ اول خودِ ضربه، لایهٔ دوم ناتوانیات در باورِ اینکه او آگاهانه زده است.
راهکار:
این جمله برعکسِ چیزی که به نظر میرسد، دربارهٔ صداقتِ توست، نه دونفره بودنِ دیگری. نشان دادنِ زخم، شجاعت میخواهد؛ ابزار قرار دادنِ همان زخم، انتخابِ آگاهانهٔ فردِ مقابل است. تو نمیتوانستی بدانی که او دانسته ضربه میزند؛ اما او میدانست که دارد چه میکند. دردت را به حسابِ کاستیِ اعتماد نگذار؛ به حسابِ لیاقتِ او بگذار.