درد دل بدون همدرد

شعر تنهایی و انتظار یار؛ درد دلی که همدرد ندارد:

پژوهش‌های جیمز پنه‌بکر نشان می‌دهد نوشتن درد دل به‌مدت ۱۵ دقیقه در روز، حتی بدون شنونده، فشار روانی و التهاب را کاهش می‌دهد؛ مغز آن را مثل یک همدرد بیرونی پردازش می‌کند. در پارادوکس پنهان‌کاری، رازِ گفته‌نشده سنگین‌تر می‌شود، اما رازِ نوشته‌شده سبک‌تر. آیا راز، وقتی نوشته می‌شود، دیگر راز می‌ماند؟

راهکار:

این ابیات نشان می‌دهند غم وقتی غمخوار ندارد، به جای فریاد به شعر پناه می‌برد؛ یعنی خودِ نوشتن می‌شود همدرد پنهان. انتظار در «ویران خانه» هم فقط نبودن نیست، فضایی است که هنوز برای بازگشت یار آماده است.