وقتی دلتنگیت با یک آهنگ یکی میشود:
مطالعات علوم اعصاب نشان میدهد موسیقی غمگین میتواند ترشح پرولاکتین را زیاد کند، همان هورمونی که حس آرامش و التیام میآورد. یعنی همان آهنگِ دردناک، دقیقاً همان جایی در مغز فعالش میکند که قرار است تو را دوباره جمع کند. چرا آدمها همیشه به همان ترانهای برمیگردند که بیشتر از همه دلشان را سوزانده است؟
راهکار:
این آهنگ فقط نماد درد نیست؛ یک بایگانی صوتی از همان لحظههاست. هر بار پخش میشود، انگار زمان همانجا میایستد. شاید حواسپرتی راهِ فرار نبوده، بلکه همان لحظهی نجات بوده تا دلت یکجور دیگری هوار شود.