دردی که پس از گذشت زمان باقی میماند:
آیا میدانستی مغز انسان برای بقا، خاطرات عاطفی قوی را مثل زخمهای فیزیکی در بافت عصبی ذخیره میکند؟ تحقیقات نشان داده که حتی پس از بهبود ظاهری، مدارهای عصبی مرتبط با درد تا سالها فعالاند—این یعنی «میگذره ولی دردش میمونه» نه یک شعار، که یک حقیقت نورولوژیک است. اما خبر خوب: نوروپلاستیسیته به ما اجازه میدهد آن مدارها را بازنویسی کنیم. سوال: آیا تا به حال توانستهای با تغییر نگاهت به یک خاطره، دردش را به خرد تبدیل کنی؟
راهکار:
این جمله به یک حقیقت روانشناختی اشاره دارد: خاطرات عاطفی (مخصوصاً دردناک) در آمیگدال مغز ذخیره میشوند و به سادگی پاک نمیشوند. اما نکته اینجاست که معنای درد با تغییر نگرش و پذیرش، میتواند از رنج به خرد تبدیل شود. به جای انتظار برای گذشتن، میتوانی با نوشتن یا گفتگو، آن درد را به داستانی تبدیل کنی که دیگر تو را آزار ندهد.