چرا بدترین رفتار را از کسی میبینیم که انتظارش را نداریم؟:
در روانشناسی به این «ترومای خیانت» میگویند: ضربهی روحی وقتی از نزدیکترین آدمها میخورد، عمیقتر است چون مدارهای دوپامین و اکسیتوسین اعتماد، همزمان با مدارهای درد فعال میشوند. پژوهشها نشان میدهند مغز برای صرفهجویی، پیشبینیپذیری را به واقعیت ترجیح میدهد؛ بههمیندلیل نشانههای هشدار را نادیده میگیریم. آیا این مکانیزم بقاست یا اشتباه تکاملی؟
راهکار:
شاید این جمله یک هشدار روانشناختی باشد: انتظار نداشتن از همه، نه بدبینی، که تنظیم مرزهای واقعبینانه است؛ آینده را باید بر اساس شواهد دید، نه تصویری که از آدمها ساختهایم.