تجربههای تلخ زیر امضای آدمهای دوستداشتنی:
مطالعات تصویربرداری مغزی نشان میدهند طرد یا ضربه از فرد مورد علاقه، همان مناطق فعالشده در درد جسمی (مثل قشر کمربندی قدامی و اینسولا) را روشن میکند؛ یعنی «درد عاطفی» فقط استعاره نیست. بهعلاوه، هرچه پیوند عاطفی قویتر، ترشح اکسیتوسین بیشتر و در نتیجه سوگ و خیانت شدیدتر. آیا عشق همیشه هزینهٔ درد را هم میپردازد؟
راهکار:
تلخیها امضای آدمهای دوستداشتنی نیستند؛ امضای انتظارِ بیپایانیاند که به آنها دادیم. اگر جای امضا را با «مرز» عوض کنیم، همان خاطرهها دیگر سند محکومیت ما نمیشوند.