خر بیصاحب؛ تیکه سنگین برای افتخار به تعداد:
در اقتصاد رفتاری، مغز به منابع بدون هزینه و در دسترسِ همه ارزش کمتری میدهد؛ اصل کمیابی میگوید انحصار خودش نوعی ارزش است. در روانشناسی اجتماعی، توجه بیقیدوشرط جمع اغلب نشانهی نبود مرز است، نه محبوبیت. در گلههای اسب وحشی، مادیانها فقط از نری پیروی میکنند که قلمرو و منابع را اختصاصی نگه داشته است. مرز داری یا میدان عمومی؟
راهکار:
این جمله را میشود از لنز اقتصاد توجه خواند: توجه رایگان و فراوان مثل کالایی است که همه میتوانند داشته باشند؛ ارزشش بهندرت بالا میرود. آنچه ماندگار است، احترام انتخابی است، نه دسترسی عمومی.