ضرب المثل نور انتهای تونل

نور انتهای تونل؛ همیشه امید نیست، گاهی قطار است!:

تحقیقات علوم اعصاب می‌گه مغز در شرایط استرس، الگوهای معنادار رو حتی در تهدیدها می‌بینه (آپوفنیا). نور انتهای تونل می‌تونه همون سایه‌ی قطار باشه، اما همون نور باعث فعال شدن دوپامین و امید می‌شه؛ یعنی ذهن ما واقعیت رو برای بقا بازنویسی می‌کنه. این یعنی امید یک خطای محاسباتیه که گاهی نجات‌بخشه، نه یک خطاست. به نظرتون آگاهی از این خطا، امید رو قوی‌تر می‌کنه یا سردتر؟

راهکار:

این دیالوگ یه بازتعریف شوخ اما عمیق از امیده: اگه اون نور قطار باشه، دست‌کم تونل تموم می‌شه. می‌شه برگردوندش به این شکل که «قطار هم یه راه خروجه؛ فقط باید از ریل خودت پیاده شی و سوارش بشی.»