گل از گل میخورد؛ تضاد لطافت و خرد در یک بیت فلسفی:
در زیستشناسی، ریشههای مویین گیاه با ترشح اسیدهای آلی، مواد معدنی را از دل خاکِ درشت میگشایند؛ درست مثل ذهن خردمندی که قصههای ژرف دیوانگان را هضم میکند. مغز ما برای درک ناهمسازها، شبکهای از نورونهای آینهای را فعال میکند که گویی داستان را از آنِ خود میسازد. آخرین بار که یک ایدهٔ بهظاهر «مجنونانه» را بلعیدید و از آن خرد ساختید، چه بود؟
راهکار:
این بیت را میتوان به ظرفیتِ پذیرشِ مفاهیم متضاد تعبیر کرد: همانطور که گل با لطافتش از گِل زمخت تغذیه میکند، ذهن خردمند هم داستانهای بهظاهر نامعقول را میبلعد تا از دل آن معنایی نو بسازد. تضاد، مادهٔ خام خردورزی است.