ضربالمثل بامزه: حلال زاده به داییش میره، سلطنتطلب به عموش:
در ژنتیک عامیانه، شباهت کودک به دایی نشانه «اصالت» است، اما ماجرا علمیتر هم هست. بر اساس قاعده حقوقی روم باستان «mater semper certa est» (مادر همیشه قطعی است)، خط مادری تنها نسبی است که بدون شک قابل اثبات است. پدر بودن همیشه بر پایه اعتماد بنا میشود. این ضربالمثل دقیقاً همین شکاف را نشانه میگیرد: سلطنتطلب با تکیه بر نسب پدری (عمو) ادعایی اثباتنشده را یدک میکشد، درحالی که حلالزاده با اتکا به دایی، مسیر امن ژنتیکی را میرود. اگر تاریخ سلطنتها مادری بود، چه تعداد از این ادعاها پوچ میماند؟
راهکار:
این ضربالمثل کنایهای عمیق به اصل «مادر قطعی است، پدر فرضی» در حقوق روم باستان دارد. نسب مادری همواره مسلم است (به لطف زایمان)، اما نسب پدری همیشه در هالهای از ابهام. از این منظر، آن که به دایی میرود، اصالت زیستی را میپذیرد و آن که به عمو میرود، ادعایی تاریخی میکند که اثباتش دشوار است.