دنبال نخود سیاه رفتن در جستجوی عشق:
مثلِ «دنبال نخود سیاه فرستادن» ریشه‌ی بازارگردی قدیم دارد: برای خلاصی از یک نفر، او را می‌فرستادند تا نخودی که وجود نداشت پیدا کند. روان‌شناسی امروز همین ساختار را در «پارادوکس انتخاب» شوارتز می‌بیند: هرچه گزینه بیشتر، رضایت کمتر. آیا عشق «پیدا» می‌شود یا «اتفاق» می‌افتد؟
راهکار:
«نخود سیاه» در این مثل وجود ندارد؛ اصلِ ماجرا همین است: عشق مثل یک هدفِ تسک‌لیست نیست که با جست‌وجوی فشرده‌تر زودتر پیدا شود. آدم‌هایی که دنبال نخود سیاه می‌فرستند، معمولاً به‌جای «پیدا کردن»، در حال «فرار از تنهایی» هستند و همین فرار، مسیر را طولانی‌تر می‌کند. روایت را عوض کن: به‌جای «دنبال چه کسی بگردم»، بپرس «در چه موقعیتی آدم‌های شبیه خودم جمع می‌شوند؟» — عشق معمولاً محصولِ یک بافتِ تکراری و بی‌اضطراب است، نه نتیجهٔ یک مأموریت.