اگر به فکر کردن پول میدادند، حالا میلیاردر بودیم!:
مغز انسان تنها ۲٪ وزن بدن را دارد اما ۲۰٪ انرژی روزانه را مصرف میکند. در تمرکز عمیق، مصرف گلوکز قشر پیشپیشانی ۵۰٪ جهش مییابد؛ یعنی فکر کردن یک فعالیت متابولیک فوقالعاده پرهزینه است. اگر هر فکر ارزش کالری داشت، میلیاردر شدن چندان دور نبود. پارادوکس اینجاست که همین هزینه بالا، مغز را به میانبرهای شناختی و سوگیریهای ذهنی سوق میدهد. حالا فکر کنید چند درصد از افکار روزانهتان واقعاً جدید و غیرتکراری است؟
راهکار:
شاید این شوخی، واقعیتی را پنهان کرده: ثروت واقعی از تبدیل تفکر به عمل میآید، نه خودِ فکر محض. ذهن میلیاردرها ایدهها را به سرعت نمونهسازی و اجرا میکند، در حالی که ماندن در فاز تفکر بدون خروجی، سرمایهای خیالی بیش نیست.