دلی که از دریا هم مهربانتر بود:
دریای واقعی ۷۱٪ سطح زمین را پوشانده اما برای هیچ ماهیای «دل» ندارد؛ این بیاحساسی یک سازوکار تکاملی است. در مقابل، قلب انسان با ۱۰۰ میلیارد نورون میتواند عشقی بیقید و شرط تولید کند – همان چیزی که دریا از آن محروم است. آیا این تفاوت، نشانه ضعف یا قدرت ماست؟
راهکار:
این بیت به تضاد میان وسعت بیاحساس دریا و عمق عشق انسانی اشاره دارد. میتوان آن را بهعنوان استعارهای از رابطهای بازتعریف کرد که در آن یک طرف بینهایت میبخشد و طرف دیگر حتی نیازهای اولیه را تأمین نمیکند. شاید وقت آن رسیده که به جای حسرت، ارزش دلی را که چنین توانایی داشت جشن بگیری.