وقتی دریا بودیم برای کسی که لیاقت لیوان آب را نداشت:
جالب است که در روانشناسی به این «ناهماهنگی ارزشگذاری» میگویند: وقتی فردی منابع عاطفی بینهایت (دریا) را به کسی میدهد که ظرفیت دریافتش محدود است (لیوان). این پدیده در نوروساینس هم دیده شده: مغز انسان در روابط نابرابر، دوپامین را برای طرف مقابل بهعنوان «پاداش نایاب» ثبت میکند، نه «منبع پایدار». نتیجه؟ طرف مقابل هرگز احساس کمبود نمیکند تا قدرشناسی کند. سوال تاو: آیا تا به حال برای کسی «دریا» بودهاید که بعد فهمیدید او فقط «قطرهای» میخواسته؟
راهکار:
این جمله انگار از دل یک شکست عاطفی عمیق بیرون آمده. شاید بهتر باشد به این فکر کنیم که چرا گاهی آدمها ارزش یک اقیانوس را نمیبینند و بعد از جدایی، تازه میفهمند چه داشتهاند. روانشناسی میگوید ناسپاسی اغلب از ناآگاهی یا ترس از تعهد ناشی میشود، نه از بدذاتی.