پشیمانی دیرهنگام: گریه بر سر مزار و حسرت جبران:
اشکهایی که بر سر مزار میریزیم از نظر شیمیایی با اشکِ پیاز متفاوتاند: سرشار از هورمون استرس کورتیزول و پروتئین ضد درد لوسین انکفالین. انگار بدن همزمان هم زخم میزند هم پانسمان میکند. پرسش تیز: این اشکها برای کسی که رفته میریزیم یا برای تسکین خودِ بازمانده؟
راهکار:
این حس در روانشناسی به «خطای پایانپذیری» معروف است: مغز ما تمایل دارد تصور کند همیشه فرصت جبران باقیست، در حالی که زمان نامحدود نیست. به جای حسرت آینده، میتوانی امروز یک پیام صوتی کوتاه برای آن آدم بفرستی، حتی اگر فقط بگویی «حواسم بهت هست».