دیر رفتن از رابطه

آدم دیر رفتن؛ اگر رفتم دیگر برنمی‌گردم:

در روانشناسی به «اثرِ نقطهٔ پایان» می‌گویند: مغز یک رابطه را با آخرین لحظه‌اش قضاوت می‌کند و بعد از تمام‌شدن، خاطرات را بازنویسی می‌کند؛ همان‌جاست که عشق سابق به «یک غریبه در خیابان» تبدیل می‌شود. این مکانیسم دفاعی، درد را می‌خواباند اما کلِ گذشته را هم بیهوده جلوه می‌دهد. آیا پایان، همیشه واقعی‌تر از صدها شروع کوچک است؟

راهکار:

این متن از جنس تهدید نیست؛ از جنس «بهای صبر» است. کسی که دیر میرود، تمامِ فرصتهای ممکن را به رابطه میدهد؛ لحظهٔ رفتنش یعنی دیگر جایگزینی برای بودن ندارد. شاید پیام پنهانش این باشد: «من نمیبازم، فقط مسئولیت انتخاب تو را تمام میکنم.»