در قفس بودن

من پنهان درون؛ رنج و حبس در خود:

این «من پنهان» یادآور «سایه» در روانشناسی یونگ است: بخشی از خود که نادیده گرفته می‌شود اما نیروی عظیمی دارد. جالب است که شاعر هم از تعجب خود از این من مخفی می‌گوید. در حقیقت، هرچه بیشتر سایه را سرکوب کنیم، قفس تنگ‌تر می‌شود. اما اگر به آن گوش دهیم، نه‌تنها نمی‌سوزیم، بلکه آتش درونمان به نور تبدیل می‌شود. آیا تا به حال با من پنهان خود روبه‌رو شده‌اید؟

راهکار:

این بیت تصویری از من پنهان به‌عنوان زندانی را نشان می‌دهد. چه می‌شود اگر آن من پنهان را نه قفس، که پناهگاهی برای تخیلات و آرزوهای ناگفته بدانیم؟ شاید سوختن در دنیا، خاکستر شدن برای پروازی تازه باشد.